Saint-Laurent-sur-Mer i Wn 65

Po zwiedzeniu cmentarza poległych Amerykanów przy Colleville-sur-Mer i obejrzeniu pojazdów pancernych przy muzeum Overlord ruszyliśmy w kierunku Saint-Laurent-sur-Mer.  W miasteczku skręciliśmy w Rue Quincangrogne gdzie asfaltowa droga biegnąca wzdłuż doliny Le Ruquet pozwala dojechać do parkingu przy plaży. Po drodze mijamy bunkier Wn 65. Jest około godziny 16:00 a pogoda nadal w kratkę. Na szczęście mocno nie pada. Głównie skupiamy się na bunkrze ale trzeba również wspiąć się na płaskowyż przy dolinie Le Ruquet, skąd bardzo dobrze widać plażę odcinka Omaha.

Wioska Saint-Laurent-sur-Mer i jej plaża były chronione przez sześć punktów oporu od Wn 64 do Wn 69. Od samej plaży dwie doliny pozwalają na przekroczenie płaskowyżu: na zachód dolina Les Moulins, na wschód Le Ruquet.

Wiosną 1944 roku, kiedy alianci przygotowywali lądowanie w Normandii, Amerykanie zdefiniowali kilka plaż z widokiem na Saint-Laurent-sur-Mer, które zostały ochrzczone z zachodu na wschód: Dog White, Dog Red, Easy Green, Easy Red. Sektory znajdują się na odcinku Omaha Beach, jest to odcinek frontu o szerokości około trzech kilometrów. Oznaczone zostają również dwie doliny: Les Moulins, która staje się „D-3” i Le Ruquet, która staje się „E-1”. Dwa regimenty zostały wyznaczone do lądowania w pierwszej fali ataku: na zachód 116. pułk piechoty (29. Dywizja Piechoty) pod dowództwem pułkownika Charlesa DW Canhama, a na wschodzie 16. pułk piechoty dowodzonego przez pułkownika George’a A. Taylora. Kompania „F” (116. pułk piechoty) ma wylądować w Dog Red, kompania „E” (116. pułk piechoty) w Dog Red, kompania „E” (16. pułk piechoty) w Easy Green i kompania „F” (16. pułk piechoty) w Easy Red. Niemcy stacjonujący w Saint-Laurent-sur-Mer należą do piątej Kompanii (dowodzonej przez Oberleutnanta Hahna) Pułku Grenadierów 916 (352. Dywizja Infanterek) oraz do 10. kompanii, Grenadier-Regiment 726, 716. Dywizja Piechoty).

 

 

6 czerwca 1944 roku o pierwszej nad ranem, okręty kierujące się w kierunku plaży Omaha dotarły do ​​wybrzeża i zatrzymały się 23 kilometry od brzegu. Niemieccy wartownicy dostrzegają ciemne masy na wodzie, ale nie potrafią ich zidentyfikować. Kilka sojuszniczych bombardowań lotniczych uderza w sektor, ale bez dotykania obrony. Wkrótce po 5:10, okręty wojenne przed Omaha należące do „Task Force O” otworzyły ogień na pozycje niemieckie. Wypuszczono 29 czołgów desantowych Sherman „Duplex Drive” należących do kompanii „B” i „C” z 743 batalionu czołgów, ale tylko 3 z nich nie poszło na dno, czołgi zostały wypuszczone zbyt daleko od brzegu, a przelewające się nad kołnierzami fale dokończyły zniszczenia.

Pierwsza fala ataku uderzyła o 6:35 rano. Cicha do tego czasu niemiecka linia obrony otworzyła ogień, gdy żołnierze mieli wodę do ud. Potop stali i ognia pokonał Amerykanów, którzy natychmiast odnotowali bardzo wysokie straty. W ciągu zaledwie kilku minut 90% pierwszej fali ataku zostaje zdziesiątkowana. Co więcej, prądy spowodowały, że łodzie nie lądowały na planowanych plażach, co wprowadza ogólny chaos.

O godzinie 7:30 rano, podczas gdy większość żołnierzy stacjonowała na plaży bez wystarczającego wsparcia czołgów, zaczynały się próby wyrwania z tej pułapki. Kierowany przez majora Sidneya V. Binghama, Jr. dowodzącego 2 batalionem 116. Pułkiem Piechoty, około pięćdziesięciu żołnierzy zaatakowało nadbrzeża w Les Moulins, naprzeciwko wyjścia „D-3”. W szczególności trzypiętrowy budynek. Przejmują go i decydują się kontynuować ofensywę, aby oczyścić dolinę, ale powstrzymuje ich krzyżowy ogień przeciwnika.

Fale uderzeniowe następują po sobie, ale wyjścia „D-3” i „E-1” nadal nie są czyste. Żołnierze piechoty mogą schronić się za przeszkodami i ścianą przeciwpancerną. Na plaży w Easy Red kilku czołgom Sherman udało się dotrzeć do brzegu i wesprzeć piechotę. Wojska wciąż gromadzą się na plaży. O godzinie 9:00 żołnierze 116. Pułku Piechoty kompanii „F”, „G”, „I”, „K” i „L” weszli na płaskowyż i przeniknęli do wioski Saint-Laurent-sur-Mer. W okolicy miejscowości Les Moulins, wojska amerykańskie utworzyło kilka wyłomów w drucie kolczastym i zasiekach (za pomocą torped Bangalore lub po prostu przecinając druty), a następnie rozpoczęli infiltrację. Kompania „K” traci podczas walk około piętnastu żołnierzy. Kompania „M” ze 116. wychodzi na zjazd „E-1” i udaje im się ustawić stanowisko ogniowe u podnóża urwiska. Sześcioro żołnierzy zostaje wysłanych do rozpoznania, aby znaleźć ścieżkę na płaskowyż, ale wszyscy zostali zabici. Na szczycie płaskowyżu pola minowe, eksplozje ostrzału karabinów maszynowych i pocisków moździerzowych opóźniają postęp. Części kompanii „A” i „E” z 16-go Pułku Piechoty zdołają opuścić Easy Red i dotrzeć do płaskowyżu.

18 Pułk Piechoty (1. Dywizja Piechoty) dowodzony przez pułkownika George’a Smitha, Jr. wylądował na Easy Red o 9:30 rano. Plaża była zatłoczona zaopatrzeniem i pojazdami wszelkiego rodzaju, a strzelanina wciąż była bardzo zacięta. O godzinie 10:30 115 pułk piechoty (29. Dywizja Piechoty) dowodzony przez pułkownika Eugene’a N. Slappeya wylądował na Dog Red. Pułk rozpoczął swój marsz przez ląd dopiero o 14:00. Kieruje się w kierunku Saint-Laurent-sur-Mer. Niemcy ustawili karabiny maszynowe na płaskowyżu, aby chronić dostęp do Saint-Laurent-sur-Mer. Organizowane w małych grupach punkty oporu, które mają walczyć tak długo, jak to możliwe, polegają na terenie złożonym z dużych wgłębień w ziemi otoczonych żywopłotami. Kompania „I” ze 116. Pułku Piechoty, która znajduje się na zachód od Moulins, odkrywa baterię wyrzutni rakiet Nebelwerfer i przejmuje ją (była już częściowo nieczynna po ostrzale marynarki wojennej). Niemcy skupili obronę wioski przed najbardziej wysuniętymi na zachód budynkami, w których stacjonuje kilku precyzyjnych strzelców. Pozycje karabinów maszynowych są ustawione przy wyjściu z doliny Młynów. Wczesnym popołudniem 2 batalion 115. Pułku Piechoty zaatakował Saint-Laurent-sur-Mer od wschodu, ale nie mógł przedrzeć się przez tych kilku żołnierzy.

 

Saint-Laurent-sur-MerSaint-Laurent-sur-Mer

 

O godzinie 16:00, wyjście „E-1” z Ruquet jest całkowicie oczyszczone przez saperów, co pozwala czołgom z 741. Batalionu czołgów dotrzeć do wnętrza doliny. Udają się w kierunku Saint-Laurent-sur-Mer, aby wesprzeć atak, w towarzystwie artylerzystów 58. batalionu artylerii pancernej (29. Dywizja Piechoty), a 32. batalionu artylerii polowej (1. Dywizja Piechoty) na północ od gminy. Sprzymierzona marynarka wojenna (w szczególności USS Tuscaloosa) otworzyła ogień na wioskę, a szczególnie na wieżę kościelną, powodując również straty w szeregach amerykańskich. Następnie 2. batalion stracił około stu ludzi i sześciu oficerów: przejechał około 300 metrów wzdłuż drogi Port-en-Bessin, podczas gdy pierwszy batalion przebił się na odległość 500 metrów na południe od Saint-Laurent-sur-Mer: jego dowódca, pułkownik Richard C. Blatt, został ranny w głowę przez wybuch pocisków moździerzowych i musiał zostać ewakuowany (na statku, który przewozi go do Anglii umiera z powodu odniesionych ran). O zmroku Niemcy nadal byli w posiadaniu Saint-Laurent-sur-Mer i ustawili linię obrony na wysokości miejscowości Les Fosses Taillis.

Następnego dnia, 7 czerwca, 3 batalion 115. Pułku Piechoty dowodzonego przez majora Wiktora P. Gillespiego zajął Saint-Laurent-sur-Mer i odepchnął ostatnich obrońców niemieckich na zachodzie. O godzinie 9 rano wioska jest pod kontrolą Amerykanów, a batalion kieruje się w stronę Vierville-sur-Mer.

Budowa linii falochronu (o kryptonimie „Gooseberry 2”) przed Saint-Laurent-sur-Mer rozpoczyna się i trwa do 12 czerwca. Składa się z 55 okrętów wszelkiego rodzaju, dostarczanych przez różne narody (22 z Wielkiej Brytanii, 16 ze Stanów Zjednoczonych, 17 z innych krajów), które są zatopione w ramach budowy sztucznego portu „Mulberry A”.

Tego samego dnia, w rejonie Dog White, trzecia sekcja 607. Kwatery Głównej Grobów Kwatermistrzów, dołączona do 6. Brygady Specjalnej Inżynieryjnej, rozpoczęła kopanie grobów tymczasowego cmentarza na wydmach między płaskowyżem a plażą. Jest tam pochowanych 457 amerykańskich żołnierzy, marynarzy, angielskich lotników i żołnierzy niemieckich. 10 czerwca 1944 roku wybrano nowy teren dla pochówku poległych żołnierzy na płaskowyżu Colleville-sur-Mer i natychmiast rozpoczęto przenoszenie ciał.

 

Saint-Laurent-sur-MerSaint-Laurent-sur-Mer

Saint-Laurent-sur-MerSaint-Laurent-sur-Mer

Saint-Laurent-sur-MerSaint-Laurent-sur-Mer

 

Bunkier Wn 65 (Wiederstand Nest 65) bronił wejścia do doliny Rukietu, która prowadziła na szczyt płaskowyżu. Typ kazamaty H667 z centralnym pomieszczeniem, w którym mieściło się działo przeciwpancerne PAK o kalibrze 50 mm. Działo wciąż znajduje się w bunkrze.

 

Saint-Laurent-sur-Mer

Saint-Laurent-sur-Mer

 

Drugi żołnierz, który patrzy w kamerę, to Pvt. Vincent M. Killen, Pa), 38. pułku piechoty, 2. amerykańskiej dywizji piechoty („Indianhead”)
Został zabity w akcji 21 czerwca 1944 roku (18 lat) w Saint-Georges-d’Elle i pochowany na amerykańskim cmentarzu w Normandii w Colleville-sur-Mer, pole J, rząd 15, grób 23.

 

Saint-Laurent-sur-MerSaint-Laurent-sur-Mer

 

Generałowie: Marshall, Eisenhower i King jadą plażą Ruquet niedaleko Wn 65 w Saint Laurent sur Mer na pokładzie Dukw.

 

Saint-Laurent-sur-Mer

Saint-Laurent-sur-Mer

Saint-Laurent-sur-Mer

Saint-Laurent-sur-Mer

 

Następnie jedziemy wzdłuż plaży do ujścia doliny Les Moulins. Znajduje się tam pomnik upamiętniający wydarzenia z czerwca 1944 roku, które miały miejsce na odcinku plaży Omaha. Kilka zdjęć plaży w kierunku wschodnim i zachodnim i czas ruszać dalej. Kolejny przystanek to miejscowość Vierville-sur-Mer.

 

Dodaj komentarz